Chinezen in Maleisië
Maleisië ligt in Zuidoost-Azië en bevindt zich 7 graden boven de evenaar. Het land kent een tropisch klimaat en de temperatuur bedraagt tussen 21 tot 32 graden Celsius. Het land bestaat geografisch gezien uit twee delen. Het schiereiland Malakka dat West-Maleisië heet en een oostelijk deel gelegen op het enorme eiland Borneo.
Het land is bestuurlijk gezien een federatie van 13 staten waarvan 9 van de deelstaten een vorst kent, namelijk een sultan. Verder bestaan er 2 federale gebieden, de hoofdstad Kuala Lumpur en het eiland Labuan. De koning, de zogeheten Yang Di-Pertuan Agong, wordt eens in de vijf jaren gekozen uit een sultan uit één van de deelstaten. Het land kent een democratisch bestel en aan het hoofd van de regering zit een minister-president.
Maleisië kent een gemengd bevolking en het inwonerstal is ongeveer 20 miljoen zielen. Zo’n 30 procent van de inwoners zijn etnische Chinezen, 9 procent Indiërs en de rest wordt gevormd door de Maleiers die de meerderheid vormen. De Maleiers achten zichzelf als de oorspronkelijke bewoners van het land. Chinezen en Indiërs kwamen in de loop der afgelopen eeuwen als immigranten en wonen ook vele generaties in het land.
Toch zien Maleiers hen als immigranten, terwijl de Maleiers de titel Bumiputra’s, “zonen van het land” hebben. Dus de enige echte autochtonen hoewel dat wetenschappelijk nog steeds betwist wordt. De Maleisische overheid was sinds de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië in 1957 een discriminerend beleid aan het voeren. Hierbij worden de autochtone Maleiers bij wet voorgetrokken op de overige etnische groepen.
Bij de onafhankelijkheid hadden Chinezen een relatieve welstand opgebouwd in het land. Dat kwam doordat Chinezen actief waren in de handel en industrie. De Maleisische regering, de laatste 3 decennia geleid door Mahathir Mohamad, voert een beleid om de achterstand bij Maleiers weg te werken. Zo werd een politiek langs etnische lijnen gevoerd. De regering noemde haar beleid van systematisch voortrekken van Maleiers en achterstellen van de rest als Affirmative Action Program.
In dit beleid krijgen Maleiers subsidies voor allerlei zaken, en ook bijvoorbeeld goedkope leningen om zaken te doen. Zestig procent van de plaatsen aan de universiteiten zijn gereserveerd voor Maleise studenten, ongeacht het feit of zij daadwerkelijk ervoor voldoende gekwalificeerd zijn. Chinezen krijgen 25% en de Indiërs en andere minderheden de rest.
Aangezien Chinezen veel harder studeren en betere cijfers halen komt niet elk Chinese student in aanmerking voor de universiteit. Het was een bron van veel frustraties en ontevredenheid. Maleise studenten die de pet naar gooien op de universiteit krijgen hun bul na een aantal jaren vrijwel automatisch.
Het leven voor Chinezen is niet gemakkelijk door deze discriminatie bij wet. Maleiers genieten de voorkeur bij overheidsbanen. Chinezen mogen wel dienen bij de politie en het leger maar hebben weinig kans om hoger in rang te komen. Bij de nationale luchtvaartmaatschappij de Malaysia Airlines geldt hetzelfde verhaal. Chinese meisjes mogen zonder bezwaar werken als stewardess maar Chinese jongens zijn minder gewenst. Maleise jongemannen genieten hierbij de voorkeur, priorities noemt men dat.
Na decennia voortrekken hebben Maleiers een stuk beter, ook al is het omdat de overheid hen voortdurend het hand boven het hoofd houdt. Een lokale Chinese lobbygroep Suqiu (“petitie”) drong onlangs bij de Maleisische regering op aan om het discriminerend beleid eindelijk eens te laten varen. Want er is weinig sprake meer van achterstand bij Maleiers.
De Maleisische regering bleef echter halstarrig en negeerde het verzoek. In plaats daarvan dreigden Maleise jongeren van de regeringspartij het gebouw van Suqiu plat te branden. Ook sprak de Maleisische premier Mahathir uit dat Chinezen niet zo moeten zeuren. Want vergeleken met andere landen hebben zij het al ontzettend goed in Maleisië.
Labels: chinezen maleisie
