Clark Field Airport

Onder het wakend oog van de grimmige vulkaan Pinatubo stappen wij op ons vliegtuig dat ons naar Kota Kinabalu zal brengen. Het vliegen vanaf luchthaven Clark Field was een ervaring ansich...

De taxirit van Manila naar Clark Field duurde bijna twee uurtjes. Onze privé-chauffeur Anthony, een Tsinoy (Filippijnse etnische Chinees), reed als een gek, en liet niet na andere weggebruikers effe in de berm te drukken.

Niet ver van de luchthaven vandaan doemde de dreigend uitziende vulkaan Pinatubo op. Ons taxi sloeg af bij Angeles, Clark Field Airport bleek vanaf de snelweg alleen te bereiken via de rosse buurt Angeles City. Het was in feite een armzalige krottenwijk en zag er totaal niet uit.

Clark Field Airport blijkt in een speciaal economische zone te liggen. Tot de laatste uitbarsting van Pinatubo was Clark Field een belangrijk Amerikaanse luchtmachtbasis. Met dank aan de vulkaanuitbarsting is het nu een civiele luchthaven geworden voor goedkope airliners als Air Asia, Asiana en Tiger Air. Toch werd het terrein zwaar bewaakt, en moest ons taxi langs veel militaire checkpoints voordat het de luchthaventerminal bereikte.

Buiten voor de ingang werden onze paspoorten en tickets alvast gecontroleerd door een bijdehante maar wel leuk uitziende Filipina. We konden het vertrekhal niet eerder binnen gaan voordat wij haar geklets hadden moeten aanhoren.

Het vertrekhal was klein en deed spartaans aan. Passagiers werden samengepakt als een kudde makke schapen in een kooi. Na talloze bagage- en paspoortcontroles kwamen wij eindelijk aan bij de gate. Haastig stormde ik richting het herentoilet voor een flinke plas. Tot mijn grote verbazing en ergernis bleek de herentoilet uit een hokje te bestaan en dat ook nog eens bezet was!

De rij wachtenden voor de plee zwol aan en wij snapten maar niet waarom de eikel die binnen zat zo lang overdeed om zijn schijt te doen. Uiteindelijk was het mijn beurt, toen ik de wc uitkwam, werd ik bijna omvergelopen door twee binnenstormende kut Koreaantjes die zich niet meer konden ophouden.

Bij de gate was er slechts een armzalige kantine waar je bijna niets kunt krijgen. De koffie was een bakje warm water uit een thermosfles met een zakje oploskoffie erbij! In de ruime gate hing er een luid schetterende tv die je kop bij elkaar schreeuwde. De meeste wachtende passagiers die buitenlanders waren, hadden er weinig plezier aan omdat de soap in het Filipino werd gesproken.

Uiteindelijk kwam ons toestel aan van Air Asia. Vanuit de gate liepen wij over het asfalt richting het toestel. Toch een fijne gedacht dat vulkaan Pinatubo zo aardig was om zich koest te houden voordat wij hier weg waren...

- Junior -