Sluwe Japanse vos
"The Miracle of the Pacific" (2011) is een schandalige een-tweetje van Japanners en Amerikanen. De film is zo vreselijk politiek correct dat je terecht vraagtekens bij kunt zetten over de historische juistheid van dit verhaal.
Er zijn in afgelopen decennium al zoveel films gemaakt over de WO II in het Pacifische Oceaan. Denk maar aan "The Windtalker" (2002), "Flags of our fathers" (2006), "Letters from Iwo Jima" (2006) en dergelijke. Wat voegt "The Miracle of the Pacific" nog meer aan toe?
In "The Miracle of the Pacific" gaat het over de slag om het Japanse eilandje Saipan dat midden in de Grote Oceaan ligt. Omdat Saipan het eerste echte Japanse grondgebied is dat de Amerikanen binnenvallen, verdedigen Japanners dat op fanatieke wijze.
De Japanse troepen zijn echter niet opgewassen tegen de Amerikaanse overmacht en een restant verschanst zich in de bergen van Saipan. Onder leiding van de sluwe luitenant Sakae Oba zijn de Japanners de Amerikaanse achtervolgers telkens te slim af. Ondanks sympathieke pogingen tot bemiddeling door de Yankees weigeren Oba en zijn manschappen zich te overgeven.
De film begint aardig met de gebruikelijke wapengekletter waarbij de spanning langzaam wordt opgebouwd. Naderhand vertraagt de film wanneer de regisseur de nadruk verlegt van sensatie naar dialoog en diepgang.
Het acteren is ook niet goed. Geen van de spelers blinkt uit in geweldige spel. Hoofdrolspeler Oba is saai en uitdrukkingsloos. Zijn Amerikaanse tegenspelers doen het nog slechter met geen enkele overtuiging.
Een voorbeeld: bij hun capitulatie marcheert de Japanse peloton vrolijk zingend in schoongewassen uniformen de jungle uit, alsof ze op picknick gaan.
De film is erg clinisch gemaakt. Het lijden, verdriet en pijn grijpen nauwelijks aan. Japanse bevolking die in de gevangenschap leven, lijken erg goed te hebben. En ze mogen ook veel van de Amerikanen. De werkelijkheid was wel anders geweest.
"The Miracle of the Pacific" valt op door de sympathie er van afdruipt voor de Japanners, als ook van de Amerikaanse officier die naar ons idee overdreven veel begrip en sympathie heeft voor het Japanse volk en hun cultuur. De film komt vreselijk politiek correct over. De Amerikanen en Japanners zijn bijna poeslief tegen elkaar.
"The Miracle of the Pacific" built uit van wederzijdse begrip en sympathie. Het weerspiegelt niet anders dan de geest van de tijd waarin de VS en Japan elkaar niet als rivalen zien maar partners in de regio. De Amerikaanse bezetter is zo aardig tegen de overwonnen Japanse bevolking en Japanse militairen. De kijker krabbelt op zijn achterhoofd en vraagt zich af of dit allemaal wel klopt?
We hebben onze vraagtekens bij het beeld dat nu van de slag om Saipan is gecreeerd. De regisseur probeert vanuit een ander perspectief deze historische gebeurtenis te benaderen. Naar ons idee doet ie dat verkeerd met de bril van anno nu. Het beeld klopt gewoon niet. Wij vinden het daarom een hele slechte film met weinig toegevoegde waarde.
Er zijn in afgelopen decennium al zoveel films gemaakt over de WO II in het Pacifische Oceaan. Denk maar aan "The Windtalker" (2002), "Flags of our fathers" (2006), "Letters from Iwo Jima" (2006) en dergelijke. Wat voegt "The Miracle of the Pacific" nog meer aan toe?
In "The Miracle of the Pacific" gaat het over de slag om het Japanse eilandje Saipan dat midden in de Grote Oceaan ligt. Omdat Saipan het eerste echte Japanse grondgebied is dat de Amerikanen binnenvallen, verdedigen Japanners dat op fanatieke wijze.
De Japanse troepen zijn echter niet opgewassen tegen de Amerikaanse overmacht en een restant verschanst zich in de bergen van Saipan. Onder leiding van de sluwe luitenant Sakae Oba zijn de Japanners de Amerikaanse achtervolgers telkens te slim af. Ondanks sympathieke pogingen tot bemiddeling door de Yankees weigeren Oba en zijn manschappen zich te overgeven.
De film begint aardig met de gebruikelijke wapengekletter waarbij de spanning langzaam wordt opgebouwd. Naderhand vertraagt de film wanneer de regisseur de nadruk verlegt van sensatie naar dialoog en diepgang.
Het acteren is ook niet goed. Geen van de spelers blinkt uit in geweldige spel. Hoofdrolspeler Oba is saai en uitdrukkingsloos. Zijn Amerikaanse tegenspelers doen het nog slechter met geen enkele overtuiging.
Een voorbeeld: bij hun capitulatie marcheert de Japanse peloton vrolijk zingend in schoongewassen uniformen de jungle uit, alsof ze op picknick gaan.
De film is erg clinisch gemaakt. Het lijden, verdriet en pijn grijpen nauwelijks aan. Japanse bevolking die in de gevangenschap leven, lijken erg goed te hebben. En ze mogen ook veel van de Amerikanen. De werkelijkheid was wel anders geweest.
"The Miracle of the Pacific" valt op door de sympathie er van afdruipt voor de Japanners, als ook van de Amerikaanse officier die naar ons idee overdreven veel begrip en sympathie heeft voor het Japanse volk en hun cultuur. De film komt vreselijk politiek correct over. De Amerikanen en Japanners zijn bijna poeslief tegen elkaar.
"The Miracle of the Pacific" built uit van wederzijdse begrip en sympathie. Het weerspiegelt niet anders dan de geest van de tijd waarin de VS en Japan elkaar niet als rivalen zien maar partners in de regio. De Amerikaanse bezetter is zo aardig tegen de overwonnen Japanse bevolking en Japanse militairen. De kijker krabbelt op zijn achterhoofd en vraagt zich af of dit allemaal wel klopt?
We hebben onze vraagtekens bij het beeld dat nu van de slag om Saipan is gecreeerd. De regisseur probeert vanuit een ander perspectief deze historische gebeurtenis te benaderen. Naar ons idee doet ie dat verkeerd met de bril van anno nu. Het beeld klopt gewoon niet. Wij vinden het daarom een hele slechte film met weinig toegevoegde waarde.
Labels: miracle pacific japan
posted by Shalala News Web at 1:30 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home