Een niemandalletje

Eindelijk mag Tang Wei weer aan de bak! Na een paar jaartjes in de ban te zijn gedaan door de Chinese autoriteiten mag het arme meisje weer d'r kost verdienen met acteren. Dat allemaal door de half geslaagde film "Lust, Caution" van de ouwe viezerik Ang Lee. Tang Wei zet voorzichtig haar voet terug op de set met "Hennessy Crossing"...

Hennessy Crossing (2010) heeft een pretentieuze naam en wekt de verwachting een grootse liefdesfilm te worden. Maar de werkelijkheid is anders. Hennessy Crossing, waarin de grote Jackie Cheung de mannelijke tegenspeler is van Tang Wei, is een matige film waarin de romantiek nauwelijks te zien is.

Jackie Cheung als Loy is een debiele ouwe vrijgezel van 41 jaar en woont nog bij zijn moeder. Tang Wei heet hier Oi Ling en toevallig werken zij op een zaak tegenover elkaar aan de Hennessy Road. Loy's moeder en de oom van Oi Ling zien hun wel zitten als een stel en arrangeert achter hun rug om een huwelijk.

Helaas heeft Oi Ling reeds een vriend die toevallig even in de bak zit. Niets wijst erop dat Loy en Oi Ling tot elkaar aangetrokken voelen. Uiteindelijk door het lot of omstandigheden zoeken zij toenadering tot elkaar.

Jackie Cheung slaagt er aardig in zijn rol als de achterlijke Loy te spelen. Hij moet in die hoedanigheid zijn liefde uitdrukken tot Oi Ling. Dat is niet makkelijk geacteerd maar Jackie doet het met meer dan overtuiging.

Kortom, Hennessy Crossing zit tussen een romance en een komedie in waarbij allebei niet sterk naar voren komt. Het is verder een aardige en fatsoenlijke film, een niemandalletje, dat je weer snel zal vergeten. Het was in ieder geval leuk voor het filmpubliek dat Tang Wei weer mag acteren, hoewel zij nauwelijks opvalt in Hennessy Crossing.

Totale gekte in een Japans bedrijf

Dat krijg je als je je middelbare school niet afmaakt, dan mag je blij zijn dat je een hondenbaan krijgt bij een "black company". In "A man on the verge at a black company" maakt regisseur Sato een bijzondere film over de onderkant van het Japanse bedrijfsleven.



"Baka!" (dat gek betekent in het Japans) wordt er continu geschreeuwd naar het hoofd van Masao, een nieuwe werknemer bij een zogeheten "black company". Deze jonge knul Masao moet onmenselijke uren draaien in een softwarbedrijfje waarbij hij veel verbaal geweld en pesterijen moet verduren. Het wordt zelfs zo erg dat hij onder zijn buro moet slapen en volgende morgen, wanneer anderen weer op kantoor komen, gewoon doorwerken.

Toch klaagt Masao niet omdat hij geen diploma's heeft. Deze baan is zijn enige kans om nog iets van zijn leven te maken.

De Kibune-Kurama Trail

Vanaf het station Demachiyanagi aan de noordelijke rand van Kyoto stappen we in een boemel richting het gehucht dat Kibune heet, ten noordwesten van Kyoto. Het is begin van een hike over de heuvels buiten de oude keizerlijke hoofdstad.

Het was koud in eind december in Japan. Er lag her en der nog hoopjes sneeuw langs een smalle asfaltweg in de dichtbegroeide heuvels, wanneer we uit de trein stappen bij Kibune. Terwijl we de slingerende weg omhoog volgen passeren we tal van watervalletjes. Kleine sneeuwvlokjes beginnen dwarrelen neer en het is oppassen geblazen.



Langs de weg komen we herbergjes tegen die in traditionele stijl zijn gebouwd met hout en bamboe. Het was een romantisch gezicht en geeft je een idee van het oude feodale Japan. Uiteindelijk zien we de stijle trap in de heuvel waar ons hike begint richting Kurama.



Volgens de Lonely Planet was het een korte klim van een half uur over de heuvel. Nou, dat hadden we wel geweten. Uiteindelijk deden wij zo'n twee en half uur over en dat op een stevige tempo met weinig pauzes ertussen!



Bovendien waarschuwt de waardeloze Lonely Planet gids niet dat het niet zonder risico's is om de heuvel in de winter te beklimmen. Want door de sneeuw op de traptreden kan het spekglad zijn. Je moet er niet aandenken om daar uit te glijden en de heuvel af te flikkeren! Gelukkig zijn we er goed door heen geslagen.



Op de route liggen er af en toe zo'n duistere verlaten Shinto-schrijn. Het is omhangen met banieren die wapperen in de koude wind. Een doodeng gezicht waar je kippenvel van krijgt. Een groepje Japanse jongedames passeert ons. Gekleed in korte rokjes en op hoge hakken doen die dames alsof het een kleine picknick was...



Aan de andere kant van de heuvel ontdekken we grote boeddhistische tempelcomplexen waar veel Japanners op de been zijn. Ze zijn er waarschijnlijk om offers te brengen. Er is ook een soort kabeltram, doodmoe stappen we gretig erin. Wat blijkt? Tot onze ontsteltenis gaat die tram gaat berg op in plaats van bergaf!!!



Onderaan de heuvel aangekomen ligt het dorpje Kurama wat de bestemming van onze wandeling is. Het staat bekend om de "Onsen" (warmtebronbaden). Het baden gaat gescheiden: mannen en vrouwen hebben ieder een eigen ingang.



Het gezicht vanuit de buitenlucht warmtebronbad is indrukwekkend. Terwijl je in het kokend water zit, heb je uitzicht op de dichtbeboste heuvel waar we zojuist vandaan kwamen. Het contrast kan niet groter, met een buitenlucht van een paar graadjes boven nul, waarbij af en toe een sneeuwvlokje valt, zit je een kokend hete waterbad.