Chinese Megalomanie

Wat mankeren de Chinese cineasten? De ene na de andere film wordt nog duurder, grootser en spectaculairder. Na de protserige The Promise van Chen Kaige vorig jaar komt The Curse of the Golden Flower van Zhang Zhimou als de duurste Chinese film ooit gemaakt! Tot dusver.

Het verhaal van The Curse of the Golden Flower is verbijsterend simpel. Keizer Ping (Chow Yun-Fat) wreekt zich op zijn zieke vrouw, keizerin Phoenix (Gong Li), vanwege haar clandestiene verhouding met zijn oudste zoon, kroonprins Wan (Liu Ye), die uit een eerdere huwelijk is geboren. Hij voegt vergif toe aan de medicijn dat de keizerin dagelijks gebruikt. In reactie hierop beramen keizerin Phoenix en de tweede prins Jai (Jay Chou) achter de schermen een rebellie en zijn van plan toe te slaan op de Festival van de Chrysanten.

Kenners van Zhang Yimou zijn vertrouwd met het werken met overdaad aan felle kleuren, lichten en decors. Bij The Curse of the Golden Flower doet Zhang nog een vleugje bovenop. Alles wordt uit de kast gehaald om de kijker compleet te overweldigen met zijn overkill aan imposante scènes, prachtige kostuums, kleurrijke en surrealistische decors. The Curse of the Golden Flower kun je slechts in megalomane termen beschrijven: massale scènes met legers aan figuranten, imposante paleizen, prachtig landschappen. Een pikant detail vormen de sensuele hofdames met hun half ontblote borsten die de aandacht van de kijker neigen af te halen van het verhaal.

In navolging van Chen Kaige met zijn The Promise bezondigt Zhang zich ook aan het veelvuldige gebruik van computeranimaties om de scènes grootser en mooier te maken dan die werkelijk zijn. Helaas maken die computerbeelden de film juist onecht en traag.

Het verhaal staat in geen verhouding tot de beelden. The Curse of the Golden Flower kent een uitermate dunne verhaallijn waarbij de plot nogal voorspelbaar is. De scène van de revolte binnen het paleis heeft verdacht veel gelijkenis met die uit The Emperor And The Assassin (1998). Ook daar worden opstandelingen opgewacht door het keizerlijke leger dat gehakt van hen maakt. Wat de clandestiene verhouding betreft tussen de keizerin en de kroonprins, waar kennen we die van? Dat was ook een essentieel onderdeel in Xiao Gangfeng’s The Banquet (2006). Wat originaliteit betreft is het armoede troef bij Zhang.

Na het bloedbad wordt het terrein vlot schoongeveegd en opgesierd met gele chrysanten zodat het feest doorgang kan vinden. Zou dit een heimelijke verwijzing van Zhang Yimou zijn naar de bloedige onderdrukking van de studentenopstand in 1989? Toen werd het Plein van de Hemelse Vrede na het geweld ook onmiddellijk schoongeveegd en van alle sporen ontdaan.

De grote ster Chow Yun-fat is teveel beperkt in zijn rol als de oude sluwe keizer. Zijn grote acteertalent komt nauwelijks uit de verf. Chow komt eerder over als een ouwe stakker dan een almachtige heerser. Gong Li zit daar en tegen beter in haar rol als keizerin. Ondanks haar oudere leeftijd straalt zij waardigheid en grote schoonheid uit. De vertoning van de rest van de cast is matig. Zo is de dramatische scène, waarin hofdame Chan (Li Man) achterkomt dat zij een incestueuse verhouding heeft met kroonprins Wan, eerder lachwekkend dan tragisch.

Kortom, de balans is volledig zoek in The Curse of the Golden Flower. Toegegeven, The Curse of the Golden Flower is cinematografisch gezien een juweeltje. Zhang Yimou heeft echter in zijn enthousiasme een belangrijk ding over het hoofd gezien: de inhoud.

Junior