Japanse brokkenpiloot

Sluwe Japanse vos

"The Miracle of the Pacific" (2011) is een schandalige een-tweetje van Japanners en Amerikanen. De film is zo vreselijk politiek correct dat je terecht vraagtekens bij kunt zetten over de historische juistheid van dit verhaal.

Er zijn in afgelopen decennium al zoveel films gemaakt over de WO II in het Pacifische Oceaan. Denk maar aan "The Windtalker" (2002), "Flags of our fathers" (2006), "Letters from Iwo Jima" (2006) en dergelijke. Wat voegt "The Miracle of the Pacific" nog meer aan toe?

In "The Miracle of the Pacific" gaat het over de slag om het Japanse eilandje Saipan dat midden in de Grote Oceaan ligt. Omdat Saipan het eerste echte Japanse grondgebied is dat de Amerikanen binnenvallen, verdedigen Japanners dat op fanatieke wijze.

De Japanse troepen zijn echter niet opgewassen tegen de Amerikaanse overmacht en een restant verschanst zich in de bergen van Saipan. Onder leiding van de sluwe luitenant Sakae Oba zijn de Japanners de Amerikaanse achtervolgers telkens te slim af. Ondanks sympathieke pogingen tot bemiddeling door de Yankees weigeren Oba en zijn manschappen zich te overgeven.

De film begint aardig met de gebruikelijke wapengekletter waarbij de spanning langzaam wordt opgebouwd. Naderhand vertraagt de film wanneer de regisseur de nadruk verlegt van sensatie naar dialoog en diepgang.

Het acteren is ook niet goed. Geen van de spelers blinkt uit in geweldige spel. Hoofdrolspeler Oba is saai en uitdrukkingsloos. Zijn Amerikaanse tegenspelers doen het nog slechter met geen enkele overtuiging.

Een voorbeeld: bij hun capitulatie marcheert de Japanse peloton vrolijk zingend in schoongewassen uniformen de jungle uit, alsof ze op picknick gaan.

De film is erg clinisch gemaakt. Het lijden, verdriet en pijn grijpen nauwelijks aan. Japanse bevolking die in de gevangenschap leven, lijken erg goed te hebben. En ze mogen ook veel van de Amerikanen. De werkelijkheid was wel anders geweest.

"The Miracle of the Pacific" valt op door de sympathie er van afdruipt voor de Japanners, als ook van de Amerikaanse officier die naar ons idee overdreven veel begrip en sympathie heeft voor het Japanse volk en hun cultuur. De film komt vreselijk politiek correct over. De Amerikanen en Japanners zijn bijna poeslief tegen elkaar.

"The Miracle of the Pacific" built uit van wederzijdse begrip en sympathie. Het weerspiegelt niet anders dan de geest van de tijd waarin de VS en Japan elkaar niet als rivalen zien maar partners in de regio. De Amerikaanse bezetter is zo aardig tegen de overwonnen Japanse bevolking en Japanse militairen. De kijker krabbelt op zijn achterhoofd en vraagt zich af of dit allemaal wel klopt?

We hebben onze vraagtekens bij het beeld dat nu van de slag om Saipan is gecreeerd. De regisseur probeert vanuit een ander perspectief deze historische gebeurtenis te benaderen. Naar ons idee doet ie dat verkeerd met de bril van anno nu. Het beeld klopt gewoon niet. Wij vinden het daarom een hele slechte film met weinig toegevoegde waarde.

Chinezen in Maleisië

Chinezen in Maleisië

Maleisië ligt in Zuidoost-Azië en bevindt zich 7 graden boven de evenaar. Het land kent een tropisch klimaat en de temperatuur bedraagt tussen 21 tot 32 graden Celsius. Het land bestaat geografisch gezien uit twee delen. Het schiereiland Malakka dat West-Maleisië heet en een oostelijk deel gelegen op het enorme eiland Borneo.

Het land is bestuurlijk gezien een federatie van 13 staten waarvan 9 van de deelstaten een vorst kent, namelijk een sultan. Verder bestaan er 2 federale gebieden, de hoofdstad Kuala Lumpur en het eiland Labuan. De koning, de zogeheten Yang Di-Pertuan Agong, wordt eens in de vijf jaren gekozen uit een sultan uit één van de deelstaten. Het land kent een democratisch bestel en aan het hoofd van de regering zit een minister-president.

Maleisië kent een gemengd bevolking en het inwonerstal is ongeveer 20 miljoen zielen. Zo’n 30 procent van de inwoners zijn etnische Chinezen, 9 procent Indiërs en de rest wordt gevormd door de Maleiers die de meerderheid vormen. De Maleiers achten zichzelf als de oorspronkelijke bewoners van het land. Chinezen en Indiërs kwamen in de loop der afgelopen eeuwen als immigranten en wonen ook vele generaties in het land.

Toch zien Maleiers hen als immigranten, terwijl de Maleiers de titel Bumiputra’s, “zonen van het land” hebben. Dus de enige echte autochtonen hoewel dat wetenschappelijk nog steeds betwist wordt. De Maleisische overheid was sinds de onafhankelijkheid van Groot-Brittannië in 1957 een discriminerend beleid aan het voeren. Hierbij worden de autochtone Maleiers bij wet voorgetrokken op de overige etnische groepen.

Bij de onafhankelijkheid hadden Chinezen een relatieve welstand opgebouwd in het land. Dat kwam doordat Chinezen actief waren in de handel en industrie. De Maleisische regering, de laatste 3 decennia geleid door Mahathir Mohamad, voert een beleid om de achterstand bij Maleiers weg te werken. Zo werd een politiek langs etnische lijnen gevoerd. De regering noemde haar beleid van systematisch voortrekken van Maleiers en achterstellen van de rest als Affirmative Action Program.

In dit beleid krijgen Maleiers subsidies voor allerlei zaken, en ook bijvoorbeeld goedkope leningen om zaken te doen. Zestig procent van de plaatsen aan de universiteiten zijn gereserveerd voor Maleise studenten, ongeacht het feit of zij daadwerkelijk ervoor voldoende gekwalificeerd zijn. Chinezen krijgen 25% en de Indiërs en andere minderheden de rest.

Aangezien Chinezen veel harder studeren en betere cijfers halen komt niet elk Chinese student in aanmerking voor de universiteit. Het was een bron van veel frustraties en ontevredenheid. Maleise studenten die de pet naar gooien op de universiteit krijgen hun bul na een aantal jaren vrijwel automatisch.

Het leven voor Chinezen is niet gemakkelijk door deze discriminatie bij wet. Maleiers genieten de voorkeur bij overheidsbanen. Chinezen mogen wel dienen bij de politie en het leger maar hebben weinig kans om hoger in rang te komen. Bij de nationale luchtvaartmaatschappij de Malaysia Airlines geldt hetzelfde verhaal. Chinese meisjes mogen zonder bezwaar werken als stewardess maar Chinese jongens zijn minder gewenst. Maleise jongemannen genieten hierbij de voorkeur, priorities noemt men dat.

Na decennia voortrekken hebben Maleiers een stuk beter, ook al is het omdat de overheid hen voortdurend het hand boven het hoofd houdt. Een lokale Chinese lobbygroep Suqiu (“petitie”) drong onlangs bij de Maleisische regering op aan om het discriminerend beleid eindelijk eens te laten varen. Want er is weinig sprake meer van achterstand bij Maleiers.

De Maleisische regering bleef echter halstarrig en negeerde het verzoek. In plaats daarvan dreigden Maleise jongeren van de regeringspartij het gebouw van Suqiu plat te branden. Ook sprak de Maleisische premier Mahathir uit dat Chinezen niet zo moeten zeuren. Want vergeleken met andere landen hebben zij het al ontzettend goed in Maleisië.